DOBRE LUDZIE – Ławka z widokiem na wieczność

Ławka z widokiem na góry i rzekę
stojąca twardo – czas przepływa obok
i dla tych dwojga jest tylko to miejsce
jakby ich przykrył niewidzialny obłok

Ziemia wiruje robak toczy ławkę
lecz dla nich jeszcze ta wiedza zakryta
choć słychać w rzece pluski gwiazd upadłych
i słychać cichy chichot Heraklita

a oni płyną – unosi ich woda
prądem niezmiennym wartkim jak konieczność
i trwa niezwykła tej chwili uroda:
spróchniała ławka z widokiem na wieczność.