Styczeń znów otulił mocnym snem  e
białą manną posypane pola              e
sosny w przekrzywionych czapach a
na wielkim łbie    C9
łypią czarnym ślepiem posiwiałej kory            C9  H7
 

Śpisz uśpiona sennym tańcem słońc
dni wtopionych w czarną sadzę nocy
za twym oknem wciąż zadymka
i śnieżny step
by się w nim odnaleźć starczy zamknąć oczy

 
Nim przeminie zimy wietrzny wiek
w oczach łzy stopnieją puszczą lody
krą odpłyną smutne wrony
zostanie śnieg
nieśmiertelnie słony i do końca wierny.


WYBIERZ AUTORA TEKSTÓW